mercredi 18 novembre 2015

Parijs

Parijs 13 november 2015

Het laat me niet los,
het spookt voortdurend door m'n hoofd.
Vragen,
waarom moest dit gebeuren,
wat drijft iemand tot zo'n gruwelijke, onmenselijke daad.

Het komt zo angstaanjagend dichtbij.......

Het liefste houd ik m'n kinderen binnen,
maar het leven gaat door,
en het moet door gaan.

Als ze 's morgens naar school gaan,
'betrap' ik mezelf erop,
dat ik ze extra vaak zeg 
dat ze goed op zichzelf moeten passen.
"Maar dat doen we toch altijd" zeggen ze dan,
vol vertrouwen.
En dat wens ik ze, en een ieder ander,
vertrouwen kunnen houden in de toekomst.



Al mijn gedachten gaan uit naar de slachtoffers, hun familie en vrienden.

2 commentaires:

  1. <3 en een dikke X
    Ook goed om David Van Reybrouck Privé eens te lezen op Facebook en
    dan zijn brief aan de president van Frankrijk.

    RépondreSupprimer
  2. Ook wij kunnen het niet bevatten want deze daden zijn inderdaad onmenselijk!
    Vanaf deze kant een dikke knuffel X

    RépondreSupprimer